İnfaz Düzenlemesi Tartışmaları: Adalet mi, Algı mı? Levent Mercan yazdı

Levent Mercan yazdı

Toplum uzun süredir aynı soruyu soruyor:
#İnfaz düzenlemeleri gerçekten #adaleti mi tesis ediyor, yoksa sadece #algıyı mı yönetiyor?

11. Yargı Paketinin ardından oluşan hayal kırıklığı, bu sorunun artık fısıltıyla değil yüksek sesle dile getirildiğini gösteriyor. #Mahkumlar, #mahkum yakınları ve sessiz çoğunluk; yeni düzenlemelerin ne getirdiğinden çok, neden beklentileri karşılamadığını tartışıyor.

Bugün infaz meselesi yalnızca cezaevlerinin konusu değil; toplumun #adalet duygusunu doğrudan ilgilendiren bir eşik haline gelmiş durumda.

Toplumun Beklentisi Nerede Birikiyor?

Sahaya bakıldığında beklentinin tek bir noktada yoğunlaşmadığı görülüyor.
#Mahkumlar, cezalarının infazında öngörülebilirlik istiyor.
Mahkum yakınları, insani koşullar ve aile bütünlüğü talep ediyor.
Toplumun geri kalan kısmı ise “cezasızlık #algısı” ile “orantısız yaptırım” arasındaki dengenin kurulmasını bekliyor.

Sorun tam da burada başlıyor. Çünkü infaz düzenlemeleri çoğu zaman bu üç beklentiyi aynı anda gözetemiyor. Bir taraf rahatlatılmaya çalışılırken, diğer tarafta #adalet duygusu zedeleniyor. Bu da her yeni paketin ardından aynı tartışmaların yeniden alevlenmesine yol açıyor.

Yargı Paketleri Neden Aynı Tepkiyi Doğuruyor?

11. Yargı Paketi sürecinde yaşananlar bu döngünün en güncel örneği oldu. Özellikle geçmişte uygulanan Covid infaz düzenlemesinden yararlanamayanlar için bir telafi beklentisi oluştu. Ancak bu beklenti karşılık bulmadı.

Ardından 12. Yargı Paketi tartışmaları gündeme geldi. Henüz içeriği netleşmeden bile toplumda yeni bir umut dalgası oluştu. Bu durum, aslında sistemin kronik bir sorununa işaret ediyor:
Sorun çözülmeden, beklenti üretiliyor.

Her yeni paket, bir öncekinden kalan hayal kırıklığını da beraberinde taşıyor. Bu da düzenlemelerin hukuki içeriğinden bağımsız olarak, kamuoyunda güvensizlik oluşturuyor.

Denetimli Serbestlik Gerçeği: Rakamlar mı, Vicdan mı?

Denetimli serbestlik konusu bu tartışmaların merkezinde yer alıyor. Uygulamaya bakıldığında Türkiye’nin, benzer sistemleri uygulayan birçok ülkeye kıyasla yüksek uyum ve başarı oranı yakaladığı görülüyor.

Bu başarı, büyük ölçüde aile bağlarının güçlü olması, toplumsal baskı mekanizması ve bireyin sorumluluk bilinciyle hareket etmesinden kaynaklanıyor. Denetimli serbestlikten yararlanan birçok mahkum, bu süreci bir fırsat olarak görerek yeniden suç işlememeye özen gösteriyor.

Buna rağmen kamuoyunda hâlâ güçlü bir “suçluyu ödüllendiriyoruz” #algısı mevcut. İşte tam bu noktada mesele rakamlardan çıkıp vicdana dayanıyor.
Toplum, hem güvenliğini hem de #adalet duygusunu aynı anda koruyacak bir denge arıyor.

Algı Yönetimi ile Adalet Arasındaki İnce Çizgi

#İnfaz düzenlemeleri çoğu zaman hukuki metinler üzerinden tartışılsa da, asıl belirleyici olan #algı oluyor. Bir düzenleme teknik olarak doğru olabilir; ancak toplumsal vicdanda karşılık bulmuyorsa kalıcı olmuyor.

Tersi de mümkün. Toplumu rahatlatan sert söylemler, uzun vadede telafisi zor #adaletsizlikler doğurabiliyor. Bu nedenle infaz meselesi, kısa vadeli siyasi reflekslerle değil; uzun vadeli toplumsal konsensüsle ele alınmak zorunda.

Sonuç: Tartışma Değil, Terazi Gerek

#İnfaz düzenlemeleri üzerinden yürüyen tartışmalar gösteriyor ki mesele yalnızca ceza süreleri ya da teknik ayrıntılar değil. Asıl mesele, #adaletin nasıl #algılandığı.

Adalet; yüksek sesle konuşulan, sloganlarla savunulan bir kavram değildir.
Adalet, sessiz ama doğru tartılan bir terazidir.

Toplumun beklentisi de tam olarak budur:
Ne cezasızlık #algısı, ne de ölçüsüz sertlik.
Sadece dengeli, öngörülebilir ve insani bir sistem.

Levent Mercan